Świat Filmu

„Nocny pościg” z Liamem Neesonem

3

Dziś na nasze ekrany wchodzi kolejny film sensacyjny z Liamem Neesonem w roli głównej. Być może jest to jeden z ostatnich takich okazji, bo aktor od pewnego czasu powtarza, że robi się za stary na tego typu filmy. Ale póki co możemy cieszyć się „Nocnym pościgiem” (Run All Night), który wyreżyserował Jaume Collet-Serra na podstawie scenariusza Brada Ingelsby’ego. Neesonowi w filmie partnerują Ed Harris, Joel Kinnaman, Boyd Holbrook, Bruce McGill i Genesis Rodriguez.

Neeson gra tu gangstera i płatnego zabójcę, Jimmy’ego Conlona, którego powoli dopadają grzech przeszłości. Z jednej strony zawzięty policjant depcze mu po piętach, z drugiej okazuje się, że dawno niewidziany syn wpada kłopoty, a Conlon by go chronić będzie musiał stanąć przeciw swojemu staremu przyjacielowi, bossowi mafii.



Dla wielbicieli serialu „Rebelianci” i agenta Kallusa mamy też dobrą wiadomość. Od tygodnia w kinach można oglądać film „Selma” z Davidem Oyelowo. Film jest biografią Martina Luthera Kinga Jr., w którego wciela się David. Reżyseruje Ava DuVernay, scenariusz napisał Paul Webb. W pozostałych rolach występują Carmen Ejogo, Oprah Winfrey, Tom Wilkinson, Tim Roth i Cuba Gooding Jr.

Aktorzy Rogue One: Felicity Rose Hadley Jones

3

Felicity Jones, a właściwie to Felicity Rose Hadley Jones to angielska aktorka urodzona 17 października 1983 w Birmingham. Dorastała w Bournville (przedmieścia Birmingham). Jej rodzice poznali się, pracując razem w gazecie „Wolverhampton Express and Star”. Jej ojciec był tam dziennikarzem, matka zaś pracowała w reklamie. Niestety ich małżeństwo rozpadło się, gdy mała Felicity miała trzy latka. Potem dorastała wraz z bratem, wychowywana jedynie przez mamę. Pomimo tego mówi, że jest bardzo blisko związana ze swoją rodziną. Zresztą nie jest jedyną aktorką w rodzinie. Jej wujkiem jest aktor Michael Hadley. Swoją drogą brat Felicity jest montażystą.

Edukacja młodej Felicity nie była nakierowana na aktorstwo. Raczej wiedzę ogólną. Uczęszczała wpierw do Kings Norton Girls School, potem do King Edward VI Handsworth School, a następnie zrobiła sobie rok przerwy, podczas którego pojawiła się w serialu BBC „Servants”. Następnie zaczęła studiować anglistykę w Wandham College, w Oxfordzie, którą ukończyła w 2006. W trakcie studiów w wolnym czasie zajmowała się sztukami studenckimi, grała tytułową rolę w przedstawieniu „Attis”, o starożytnym bóstwie. W 2005 zaś wystąpiła w szekspirowskiej „Komedii omyłek”, w której występował między innymi Harry Lloyd. Sztuka ta była na tyle popularna, że wiązało się z nią tournee po Japonii.

Ale nie tylko wujek Michael był inspiracją dla kariery Felicity, który zresztą wspierał ją i zachęcał. Jej mama bardzo mocno interesowała się filmem i teatrem, więc w pewien sposób pomagała córce rozwinąć te zainteresowania. Młoda Felicity zadebiutowała mając trochę ponad dwanaście lat w filmie telewizyjnym „The Treasure Seekers”, w którym jedną z mniejszych ról zagrała Keira Knightley. Dwa lata później zaczęła występować w serialu „Niefortunna czarownica”, ale po jedenastu odcinkach zrezygnowała z roli Ethel Hallow, bo za bardzo tęskniła za domem. Zastąpiła ją Katy Allen, potem gdy postanowiono nakręcić swoistą kontynuację serialu – „Weirdsister College”, to właśnie Felicity powróciła do roli Ethel. Serial jednak skończył się na 13 odcinkach. W międzyczasie związała się na dłużej z radiową operą mydlaną BBC Radio 4 – „The Archers”. Oczywiście z czasem też ktoś inny zajął jej rolę.

Rok później, w 2003, brała udział w „Servants” o którym już wspominaliśmy. Też była stosunkowo krótka produkcja składająca się z zaledwie 6 odcinków. Potem powoli zaczęły znów pojawiać się filmy. Początkowo telewizyjne, jak „Opactwo Northanger” (2007) na podstawie powieści Jane Austin. Potem był kolejny serial – „Cape Wrath” (8 odcinków), w którym także wystąpił Ralph Brown. Jednocześnie także dalej starała się pracować w teatrze. W 2007 zadebiutowała na deskach Royal Court Theatre.

Następnie pojawiły się filmy kinowe. „Zakochany głupiec” (2008) z niewielką rolą Felicity, acz był to ważny obraz, także dzięki ciekawej obsadzie – Julia Ormond, Mark Strong, Daniel Craig. „Powrót do Brideshead” (2008) też nie przyniósł przełomu, a raczej kolejna niewielką rolę. W 2008 pojawiła się też w jednym z odcinków serialu „Doktor Who”, a także w sztuce „The Chalk Garden” wystawianej w londyńskim teatrze Donmar Warehouse.

W 2009 zagrała w miniserialu „Pamiętnik Anny Frank”. Felicity zagrała siostrę głównej bohaterki. W Annę zaś wcieliła się Ellie Kendrick (Meera Reed z „Gry o tron”). Aktorka ta zagrała też siostrę Felicity w „Wymarzonej pogodzie na ślub”.

Później było kilka mniej istotnych filmów w jej karierze jak „Chéri” (2009), „Cementery Junction” (2010) i „SoulBoy” (2010) w którym zagrała główną rolę żeńską. Poza kadrem współpracowała też z Anthonym Minghellą. Wystąpiła też w „Burzy” (2010) pewnej wariacji szekspirowskiej z doborową obsadą. Ten film jest bardzo ważny dla niej, gdyż na planie poznała Hellen Mirren, która stała się dla niej kimś w rodzaju mentorki.

Przełomem w jej karierze był film „Do szaleństwa” (2011), gdzie wystąpiła u boku Antona Yelchina i Jennifer Lawrence. Tę rolę Felicity dostrzeżono, dostała kilka nominacji oraz specjalną nagrodę na festiwalu Sundance. Potem była obsadzana w komediach romantycznych jak „Histeria – Romantyczna historia wibratora” (2011), „Na desce” (2011). Do tego drugiego przeszła dwumiesięczny trening, by móc jeździć na snowboardzie. Ale to nic, bo przygotowując się do roli, pojechała też w austriackie Alpy, by samej zrozumieć klimat kurortów. W jednym z barów szorowała też podłogę w toaletach, wszystko po to, by przygotować się do roli. To akurat jest o tyle istotne, że Felicity podchodzi do swoich ról metodycznie i stara się jak najlepiej do nich przygotować, także próbując rzeczy, które powinna znać jej postać.

Z komedii romantycznych próbowała swoich sił w rolach typowo komediowych, choć niestety w teatrze. Dla sztuki „Luise Miller” postanowiła mieszkać przez jakiś czas z praktykującą rodziną katolicką i wraz z nimi uczęszczać we mszach świętych. Wszystko, by przygotować się dobrze do roli.

W 2011 została też twarzą kosmetyków Burberry. Próbowała też swoich sił w modelingu.

Nie odpuszczała też ról dramatycznych, choćby telewizyjna „Ósma strona” (2011) czy „Albatros” (2011) za którego znów dostała kilka nominacji.

Potem były „Wymarzona pogoda na ślub” (2012), „Breathe In” (2013), „Kobieta w ukryciu” (2013), epizod w serialu „Dziewczyny” czy telewizyjny „Worricker. Ostateczna rozgrywka” (2014). Prawdziwy przełom jednak przyszedł w 2014. Pierwszy film to „Niesamowity Spider-Man 2” z Martonem Csokasem i zdjęciami Dana Mindela. To był jej pierwszy blockbuster, wielkie hollywoodzkie, więc dzięki roli Felicii wypłynęła na głębokie wody. Stała się rozpoznawalna. Może nie tak znacznie, ale dzięki kolejnemu filmowi uniknęła łatki dziewczyny ze „Spider-mana”. Mowa tu oczywiście o przebojowej roli Jane Hawking w „Teorii wszystkiego”. Felicity po raz kolejny bardzo dokładnie przygotowywał się do tej roli. Film bazuje na wspomnieniach Jane Hawking, a aktorka miała okazję ją poznać i przede wszystkim obserwować na żywo. Potem wspominała, że bardzo się denerwowała jak Jane odbierze jej rolę, w końcu stała się naśladować nawet jej sposób chodzenia, zachowania, czy śmiania się. Jones odwiedziła dom w którym mieszkała Jane ze Stephenem, widziała nawet suknie ślubną. Sama też przyznaje, że spotkała prawdziwą Jane trochę późno, gdy już miała koncepcję swej roli. Nie odtwarzała jej biernie, starała się oddać do kim jest, plus dodać parę rzeczy, by uzyskać wiarygodniejszy obraz tej skomplikowanej i niejednoznacznej kobiety. Za tę rolę Felicity była nominowana do Oskara ale też bardzo wielu innych nagród filmowych. Kilka mniej ważnych nawet zgarnęła. Póki co jest to bez wątpienia jej najważniejsza rola i zobaczymy, na ile Felicity uda się z niej wyjść w kolejnych latach. Te zaś zapowiadają się ciekawie. W kwietniu w USA do szerokiej dystrybucji wchodzi thriller „True Story”, a z końcem października kolejny – „Autobahn”. W 2016 zobaczymy ją u boku Liama Neesona w „A Monster Calls”, a także adaptacji powieści Dana Browna „Inferno”. No i oczywiście w „Rogue One”.

Prywatnie w latach 2006-2013 była związana z rzeźbiarzem Edem Fornielesem.

Na koniec kilka zdjęć Felicity Jones z jej filmów.


jako Jane Hawking w „Teorii wszystkiego”


jako Kim w „Na desce”


jako Julie w „Cemetery Junction”


jako młoda Ruth w „Zakochanym głupcu”


jako Nelly Ternan w „Kobiecie w ukryciu”


jako Emily Darlymple w „Histerii – Romantycznej historii wibratora”

„Skarb Sierra Madre” i „Gwiezdne Wojny”

0



Bryan Young znów wchodzi na śliski grunt między inspiracją a podobieństwem. Tym razem zajmie się filmem „Skarb Sierra Madre” (The Treasure of Sierra Madre). Czy miał on duży wpływ na „Gwiezdne Wojny”? Chyba nie taki jak sugeruje Young. Jednak ten film jest reprezentantem pewnego rodzaju kina, które formowało młodego Lucasa i w tym chyba faktycznie można doszukać się pewnych inspiracji.

„Skarb Sierra Madre” z 1948 to film bardzo istotny zarówno kulturowo, jak i historycznie, nagrodzony dwoma Oskarami za scenariusz i reżyserię dla Johna Hustorna, tytana kina, człowieka stojącego za wieloma spośród najlepszych filmów Humphreya Bogarta. Jego filmy były tak istotne, że łatwo w nich dostrzec wpływ na całe późniejsze kino, w tym także „Gwiezdne Wojny”. „Skarb Sierra Madre” to nie wyjątek.

A to mogło zostać stworzone jedynie przez filmowca kalibru Johna Hustona. To ten sam mistrz kina, który nazwał George’a Lucasa (i Stevena Spielberga w tej samej wypowiedzi) „wynalazczy jak piekło… niezwykłym człowiekiem z niezwykłą ekspresją”*.

„Skarb Sierra Madre” opowiada historię trzech poszukiwaczy złota, ciężko pracujących, by stać się bogaczami, mających nadzieję, że znajdą złoto w górach Sierra Madre w Meksyku. W tym momencie łatwo byłoby się poddać i stwierdzić, że to nie ma nic wspólnego z „Gwiezdnymi Wojnami”, a każdy, kto doszukuje się tu wpływu na sagę, jest szalony, ale powiem tylko: nie tak szybko.

Ale jeśli zobaczycie początek tego filmu, możecie zauważyć podobieństwo między postacią Waltera Hustona, Howardem a Dexterem Jettsterem. W końcu to jedyny bohater „Gwiezdnych Wojen”, który coś wspomina o poszukiwaniu [gra słów, prospecting dotyczy zarówno poszukiwania złota jak i przygód], ma też ten sam sympatyczny wygląd, wiedzę o wszystkim i szeroki, przyjacielski uśmiech.

A jeśli oglądasz film zaledwie pobieżnie, możesz też zauważyć podobieństwo w lokacjach. Mos Eisley łatwo jest dostrzec w Tampico w Meksyku. Po bójce w barze, jedna z postaci nawet oferuje barmanowi napiwek wychodząc, zostawiając poobijanego mężczyznę na podłodze po walce, przypomina to trochę mimikę Hana Solo po usmażeniu biednego Greedo. Myślę jednak, że największy wpływ „Skarbu Sierra Madre” na „Gwiezdne Wojny” pochodzi od Humprhreya Bogarta.

Bogart odgrywa role, która jest tak skonstruowana, że jest zarówno bohaterem jak i szwarccharakterem filmu, wciela się w rolę Amerykanina imieniem Fred C. Dobbs, którego chciwość ostatecznie okazuje się zgubna.

Bogart dostarczył choćby w Casablance wielu inspiracji dla niespodziewanego bohatera jakim był Han Solo, ale nic z tego tu nie ma miejsca. W zamian za to, Bogart gra człowieka ogarniętego swoją chciwością i zazdrością, a jego działania które mają zapobiec staniu się pewnych rzeczy, nieuchronnie sprawiają, że one się stają. W filmie jest wiele ironii, która mogła służyć za podstawę działań Anakina w „Zemście Sithów”. Chce zrobić wszystko by zapobiec śmierci Padme, ale to on ją przyśpiesza.

Inne postaci są bardziej rozsądne i przyziemne. Przez film jest im powiedziane, że każde złoto, które im zostanie, może być dodatkiem w ich życiu, a nie celem egzystencji. Zapominają o przywiązaniu do bogactwa i potęgi, które przynosi złoto i łatwiej jest im odpuścić straconą fortunę. Gdy złoto, które z długotrwałym trudem zdobyli wybucha i zmienia się w pył – przemienia się w Moc jeśli wolicie – oni patrzą i śmieją się, jakby nic nie stracili. To prawdziwa inspiracja dla nauk Yody, który mówił by nauczyć odpuszczać sobie to czego najbardziej boimy się stracić.

Postać Bogarta jednak tego nie potrafi. Nawet próbuje zabić jednego ze swoich partnerów a potem zostawia go by umarł, zupełnie jak Obi-Wan Kenobi z Anakinem na Mustafar. Wierzy, że rozwiązał problem raz na zawsze, ale wtedy odkrywa, że sam sobie stworzył większy.

„Skarb Sierra Madre” to film pełen napięcia z aktorskim stylem, który bez wątpienia rozpoznają fani „Gwiezdnych Wojen”, jest z pewnością pamiątką po minionej erze. Film jednaj jest przepiękny w swojej konstrukcji i ironicznej naturze, a końcówka zostawia podobne uczucie jak końcówka „Zemsty Sithów”. Trudno też ogląda się w straszliwe decyzje Humphreya Bogarta, gdy patrzy się na to racjonalnie, to echo wyborów Anakina z ostatniej części trylogii prequeli.

Film ma rating PG na całym świecie i można spokojnie oglądać go z dziećmi, które wytrzymają odrobinę szaleństwa i morderstwo. To wspaniały film, ale młodsze dzieci mogą nie mieć wystarczająco cierpliwości, ale starsze dzieci, którym przedstawia się klasykę kin, pokochają ten film, podobnie jak wy.

„Skarb Sierra Madre” jest dostępny na BD, DVD i na niektórych VOD.


* - wspomniał o tym w jednym z wywiadów. Wywiady z Hustonem zostały zebrane w „John Huston: Interviews” pod redakcją Roberta Emmeta Longa.

Archiwum wiadomości dla działu "Świat Filmu"

Loading..

Ustawienia


Ustaw kolejność w prawej i lewej sekcji.
Możesz przesuwać elementy również pomiędzy nimi.