Twórczość fanów

Upadek Jedi, upadek człowieka

ROZDZIAŁ I

Coruscant, stolica, kolebka, źródło ludzkości i innych tego typu określeń używano w stosunku do jednej, jedynej planety, której koordynaty to 0-0-0. Od zarania dziejów międzygwiezdnych Coruscant była niekwestionowanym centrum władzy, prawa, historii i kultury. Otoczona chmurą satelitów, luster, skyhooków, stacji bojowych i przemieszczających się nieustannie wszelkiego rodzaju jednostek kosmicznych, rozbłyskująca niezliczoną ilością świateł planeta przypomina pobrużdżoną kulę z metalu i betonu. Po dziesiątkach tysięcy lat rozwoju technicznego i ciągłego zamieszkiwania cała jej powierzchnia została pokryta budynkami na wysokość kilku kilometrów. Ocalały jedynie fragmenty czap polarnych i gór Manawai. Miliony ludzi i innych istot, zarówno inteligentnych, jak i całkiem bez rozumnych, żyły w tym wielopoziomowym, sztucznym labiryncie - od najbogatszych, zajmujących apartamenty dachowe i zakotwiczone nad powierzchnią skyhooki, do najbiedniejszych, gnieżdżących się na dolnych poziomach, gdzie już nigdy nie dotrze światło słoneczne. Nieustannie trwało tam wyburzanie i przebudowa, a budynki stawały się coraz wyższe, co pociągało za sobą opuszczanie kolejnych dolnych poziomów. Królowały tam obskurne lokale, poniewierał się porzucony, zniszczony sprzęt, a stale panujący pół mrok bądź mrok krył ghule, granitoslugi i rzesze mutantów wszelkich możliwych ras i ich kombinacji. W centrum planety-miasta leżała siedziba odwiecznych strażników pokoju - Świątynia Jedi. W jej wnętrzu w swojej prywatnej komnacie siedział wiekowy Mistrz Yoda. Nie wiadomo dokładnie, kiedy i gdzie się urodził ani u kogo pobierał nauki. Nie jest nawet pewne do jakiej rasy należy. Prawdopodobnie przynajmniej w części pochodziła ona od gadów o czym świadczy struktura zielonkawo-brązowej skóry i trójpalczaste kończyny zakończone pazurami. Stary Jedi będący od stuleci największym autorytetem w zakonie właśnie medytował. Siedział z podkurczonymi nogami i zamkniętymi oczyma. Skupił się tylko na Mocy. Czuł ją, jak go otacza i przenika. Nagle z szybkością pustynnej pantery z Tatooine nawiedziła go wizja ukazana dzięki Mocy. Widział planetę kompletnie mu nie znaną, lecz jakby znajomą. Była pełna zieleni, różnego rodzaju roślin, zwierząt i pełna jezior. W ogóle nie splamiona ręką cywilizacji. Zobaczył zwierze. Kształt jego nie przypominał mu niczego co dotąd widział, a przez wieki widział naprawdę dużo. Bestia ta miała z sześć metrów wzrostu, stąpała na ośmiu łapach zakończonych ostrymi szponami. Skóra koloru turkusu była pokryta pancerzem, wydającym się na bardzo wytrzymały. Cztery wielkie, ostre kły przykuwały wzrok. Z czubka głowy na długiej fałdzie skóry wystawało oko ostro fioletowe. Potwór wyglądał na pana tej planety. Yoda nagle wyczuł płynący od zwierzęcia strach. Niespodziewanie olbrzymi jaszczuropodobny stwór wyłonił się z wody, bez problemu pożerając jednookiego potwora. Dreszcz go przeszedł po plecach jakby zaatakowała go fala cierpienia emanująca od umierającego zwierzęcia. Następnie nastała ciemność, mroczna i ponura. Nagle krajobraz kompletnie się zmienił. Widział wielkie połacie gór, lecz nie były to góry pokryte śniegiem jak na Hoth, ale pomarańczowe, suche. Skały były pokryte bruzdami, jakby miały się zaraz rozpaść. Z przeciwnych stron szło dwóch rycerzy. Jeden odziany w jasny płaszcz Jedi z kapturem nasuniętym na głowę, tak iż nie można było rozpoznać twarzy. Drugi miał taki sam strój z wyjątkiem koloru płaszcza, który był całkiem czarny. Yoda wyczuł rosnący spokój od jasnego rycerza i wielką koncentrację. “Strachu on nie zna” - pomyślał. Od mrocznego wojownika natomiast można było wyczuć gniew, krwiożerczy gniew, potrafiący unicestwić wszystko. W całkowitej ciszy dobyli mieczy świetlnych i rozpoczęli walkę. Wizja trwała dalej, lecz kierunek w jakim podążała zaniepokoiła starego Jedi. Rycerz w czerni zdobywał przewagę. Cięcia jego krwawo czerwonego miecza przepełnione gniewem i agresją odpychały przeciwnika. Sługa jasnej strony mocy dzielnie bronił się, parował jego ataki, lecz nie udało mu się wyprowadzić żadnego skutecznego kontrataku. Jeden w końcu mu wyszedł. Sparował cios ciemnego Jedi z góry, używając Mocy odepchnął go i przewrócił się. Czuł satysfakcje, że się udało, lecz nagle oblał go strach. Mroczny Sith szybko wstał i wystrzelił błyskawice Mocy w kierunku swojego przeciwnika. Czerpał siłę z strachu i cierpienia rycerza Jedi, który teraz leżał na ziemi krzycząc, czując tak straszliwy ból jakby się palił. Po chwili skończył rzucać błyskawice Mocy. Podszedł do człowieka leżącego i wijącego się w konwulsjach.
– Nie znasz potęgi Ciemnej strony Mocy... - rzekł tak syczącym i przeraźliwym głosem, aż jeszcze większy strach ogarnął leżącego Jedi.
Sith zamachnął się i zakończył żywot swojego wroga. Potem zobaczył już tylko dwie rzeczy. Planetę z punktu widzenia orbity, bądź też oddalającego się statku I twarz człowieka... która zaczynała marnieć, niszczeć, jakby trawiona przez jakiegoś pasożyta. Ból, cierpienie emanowały od tajemniczej postaci. “Kim ona była? ” - zastanawiał się Mistrz Jedi. Nagle planeta wybuchła tworząc nowe pole asteroidów.
Czy to była Wizja przyszłości czy też Widmo przeszłości?. Yoda ocknął się lekko zdezorientowany “Zastanowić się na tym musze” - pomyślał. Wstał, wziął swoją niezastąpioną laskę i ruszył powolnym krokiem do wyjścia. Wyszedł na zewnątrz i skierował się do sali nr 4, gdzie właśnie miał odbyć lekcje z padawanami w średnim wieku. Nauczanie Jedi miało swoją wielowiekową tradycje i swoje prawa. Do szkolenia starano się wybierać dzieci w wieku około 5-6 lat. Nigdy nie zabierano dzieci wbrew woli rodziców i prawodawstwu danego państwa lub rządu. Wśród Jedi przeważali zatem przedstawiciele niższych warstw społeczeństw i bardzo niewielu było przedstawicieli establishmentu - dla dziecka farmera z Tatooine zostanie Jedi to olbrzymi awans, a dla dziecka senatora z Alderaanu - także, ponieważ bycie Jedi to ogromne wyróżnienie. Wybrane dzieci umieszczano na okres 9-10 lat w siedzibie Zakonu na Coruscant, gdzie podlegały wstępnemu szkoleniu i starannej obserwacji prowadzonej przez najlepszych mistrzów (najprawdopodobniej członków Rady). Po pierwsze miało to służyć znalezieniu jednostek, które z różnych względów nie nadawały się na Jedi, po drugie ocenie indywidualnych predyspozycji - ktoś w przyszłości będzie świetnym dyplomatą, inny filozofem itp. Pod koniec tego okresu zaczynało się szukanie dla kandydata mistrza - musiał on zarówno specjalizować się w tym, w czym dany kandydat mógł być najlepszy, jak i mieć cechy osobowości, która pozwolą uniknąć konfliktów między uczniem i nauczycielem. Podobną rolę odgrywała Rada Jedi w sytuacji, gdy mistrz zginął przed ukończeniem szkolenia przez padawana. Kandydat w wieku około 15 lat zostawał padawanem i przez około 10 lat jego mistrz przekazywał mu swoją wiedzę i umiejętności. W tym dokonywał on ostatecznej selekcji kandydata i kiedy uznał, że padawan jest gotów, przedstawiał go Radzie Jedi, która po pozytywnym przejściu przezeń prób nadawała padawanowi tytuł mistrza. Tak więc mistrzem Jedi zostawało się w wieku około 25 lat.




Czerń kosmosu... Pustka... Gwiazdy... To właśnie otaczało statek dwóch Jedi.. Młodego Arnita i jego Mistrza. Minęły lata od kiedy wyrwał się z swojego domu na Corelii... Już był prawie dorosły. Odbywał własnie podróż z swoim mistrzem Quell Perrem na Corelię. Jedi nie powinni mieć powiązań z swoją rodziną, jednak czasem zdarzały się wyjątki. W sumie cieszył się, że spotka swoich bliskich. Młody chłopak był naprawdę utalentowany. Opinia taka krążyła w zakonie od kiedy przyjęli go na szkolenie. Niestety teraz jest w wieku, kiedy ciemna strona najbardziej kusi... Czy będzie miał na tyle siły i mocy żeby się jej przeciwstawić? Arnit spał w swojej koi. Od około miesiąca miał koszmary. Mistrz mówił, że to tylko sny i nie powinien się przejmować, ale on nie mógł po tym co widział. Kiedy miał iść na spoczynek, kiedy miał zasnąć zawsze był przerażony. Wolałbym nigdy nie zaznać snu byle nie widzieć tych strasznych obrazów. Teraz sen powtarzał się jak co dzień. Był na pustynnej planecie... Szedł przez piaski w stronę jakiejś farmy. Widział w oddali znajdującą się tam kobietę, mężczyznę i chłopaka w dojrzałym wieku. Kiedy znalazł się blisko ujrzał w nich swoją rodzinę. Ojca, matkę i starszego brata. Ojciec wsiadł do speeder’a i udał się do portu na spotkanie w interesach. Chłopak czuł się szczęśliwy. W zakonie było mu bardzo dobrze, lecz w sercu, w jego głębi zawsze mu czegoś brakowało. Czy ojca? Czy matki? Tego nie wiedział młody jedi. Teraz jak ich widział, czuł, że ta pustka w środku znika... zamyka się tworząc całość. Jednak ta chwila szczęścia długo nie będzie gościć w sercu młodzieńca. Chwilę później znikąd pojawiła się grupa osób. Czy to byli ludzie czy też przedstawiciele innych ras? nie było wiadomo. Odziani w srebrne zbroje i hełmy tegoż samego koloru byli nie do rozpoznania. Jeden z nich się wyróżniał. Wydawał się ich przywódca. Jego zbroja była koloru czerwono-białego, a u pasa zwisała srebrna rękojeść. Wyglądali niczym rycerze z jakiejś baśni dla małych dzieci, opowiadane żeby marzyły tylko o kosmicznych bitwach. Arnit patrzył na nich chwile, gdy nie spodziewanie usłyszał krzyk swojej matki. Zobaczył jak się dusi... jej usta z braku tlenu zrobiły się sine... nie mógł nic zrobić... sparaliżowany strachem nie mógł nawet zrobić kroku. Spojrzawszy na stojąca nieopodal grupę ujrzał gest człowieka w czerwono-białej zbroi... Charakterystyczny gest o jakim czytał w archiwum Jedi... gest istoty używającej ciemnej strony do zagłady ludzkiego życia. Chłopak poczuł gniew, tak silny, tak niewyobrażalnie potężny... Wiedział, że jest to prosta ścieżka ku ciemnej stronie, ale w tej chwili było mu wszystko jedno. Matka chłopców w agonii padła na ziemie... pośmiertne drgawki jeszcze szamotały jej ciałem... Brat jedi podbiegł i krzyknął “Mamo otwórz oczy, mamo” Żadnej reakcji... Jednak to nie koniec tragedii. Chłopak wziął leżący nieopodal kij i z furią w sercu ruszył na napastników. Ci jednak nie wzruszeni desperackim atakiem młodzieniaszka, wystrzelili kilka razy z nastawionych na ogłuszanie blasterów i go zabrali. Arnit stał, patrzył i nic nie mógł zrobić. Przepełniała go czysta frustracja i przeraźliwy strach. Strach, uczucie popychające każdego Jedi ku ciemnej stronie Mocy. Śmierć, życie czym one są... Czemu nawet Jedi nie może tego powstrzymać?!?! - krzyknął w duchu. Łzy zaczęły mu spływać po policzku. Ogarniał go smutek i gniew. Uczucie, które ku jego zdziwieniu dało mu siłę, niespotykaną Moc. Jednak sith go widział... i w sercu miał ogromną radość ze strachu chłopca... czerpał z niego siłę... czerpał z niego swoją Moc... Strach chłopaka był jego największym sprzymierzeńcem... Podszedł do niego i rzekł głosem jakby czystego zła, śmiejąc się:
– Jedi... Nic nie poradzisz... Twoje przeznaczenie jest kroczyć tą ścieżka... twoje przeznaczenie jest połączone z moim... Patrz...
Arnit spojrzał na matkę.... wyglądała jak anioł otulony błogim snem. Nagle jej skóra zaczęła odpadać. Szybciej... coraz szybciej, aż po chwili było widać kości... Tylko jej twarz niczym nie zrażona nadal wyglądała jakby należała do anioła podczas snu... Gniew... nienawiść... te emocje wlały się w serce chłopaka z niewiarygodną siła... Mężczyzną w zbroi wydał z siebie przeraźliwie szyderczy śmiech. Chłopak padł na kolana... łzy poczęły mu spływać po policzkach wprost na piasek, który już od dawna nie czuł na sobie wody. Sprzeczne ze sobą emocje kołatały się w sercu młodego Jedi. Od nienawiści poprzez radość, aż do niewiarygodnego cierpienia i bólu. Spojrzał z wielką nienawiścią na mężczyznę, którego chciał w tej chwili zabić. Ten mu rzekł śmiejąc się:
– Spotkamy się niedługo!! - i zniknął tak niespodziewanie jak się pojawił.
Nagle z czterech stron świata zaczęły biec pustynne jaszczury zwane Prizepy. Jaszczury koloru Pomarańczowo-Błękitnego o kłach ostrych jak szpony były postrachem ludzi mieszkających na pustyni. Ich cztery pary dwudziesto centymetrowych kłów robiły nie lada wrażenie... Rzuciły się na zwłoki matki chłopca... Jedi poważnie zdenerwowany wziął miecz świetlny i chciał go zapalić ale nic nie mógł poradzić. Miecz nie działał. Nie wiedział dlaczego, ale słyszał znowu przeraźliwy krzyk matki, której resztki były pożerane przez żarłoczne bestie...Krzyk ten wdarł się do jego wnętrza rozdrabniając serce na kawałki... Stał się tak głośny, tak przeraźliwy, taki pełny cierpienia, że młody Jedi nie mógł tego znieść i padł na ziemie...
Jedi obudził się z krzykiem cały oblany potem. Powtarzał sobie w myślach “to tylko sen”. Położył się i rozmyślał. Czuł w głębi strach, że ten sen może się sprawdzić. Jednak już nie spał. Nie chciał ponownie przeżywać tego samego koszmaru...



Mężczyzna otworzył oczy. Oślepiający biały kolor ścian. Tylko to widział wokoło. Nic nie pamiętał, ani kim był, ani gdzie jest, ani też skąd się tu wziął. “Co ja tu obie?”- zastanawiał się. Leżał i rozmyślał szukając w głębi swojej pamięci informacji, które by mu powiedziały kim jest. Dawano mu dwadzieścia kilka lat... Miał długie kruczo czarne włosy zwinięte z tyłu opaską. Na twarzy miał zarost, o który dbał wiele miesięcy, by wyglądał odpowiednie dystyngowanie. Był nie wielkiej postury. Smukły, pozornie wyglądał na słabego człowieka. Nagle ściana się otworzyła i do środka weszła Kalamiarianka z grupą mężczyzn nie znanej mu rasy. Zacząć wypytywać o swoją tożsamość, ale żadne słowo się nie wydostało z jego ust, więc żadnej odpowiedzi nie otrzymał. Dostał zastrzyk i czym prędzej stracił przytomności. Jedyne co usłyszał to trzy litery, które wbiły mu się głęboko w pamięć... K I D.


Moc... Mistyczne pole energetyczne wytwarzane przez wszystko co żyje... otaczające i przenikające wszystko i spajające całą galaktykę. Jak w przypadku każdego pola tego typu, dostęp do niego otwiera się dzięki znajomości odpowiednich technik. Właśnie znajomość technik, ale przede wszystkim podatność na wyczuwanie tej wszechobecnej energii daje Rycerzom Jedi ich siłę oraz możliwości. Żeby ją wykorzystać muszą oni ją poczuć wokół siebie, jak ich przenika, jak spaja z całością wszechświata, której to istotnie są częścią. Istnieją dwie strony Mocy. Pierwsza to normalna zwana także Jasną lub po prostu Mocą. Istotom służącym i wykorzystującym tą stronę Mocy towarzyszy odpowiednia filozofia i styl życia. Związana jest ze spokojem, wiedzą, dobrocią i uczciwością. Zakon Jedi i jego przedstawiciele są właśnie takimi orędownikami i strażnikami pokoju we wszechświecie. Jednak jak wszystko tak i moc ma drugą stronę. Jest to Ciemna strona, przywołana przez strach, złość i agresję. Wyznają ją upadli Jedi pragnący władzy... i innych niby ludzkich pobudek. Obie są częścią odwiecznego naturalnego porządku rzeczy. Dzięki mocy Rycerze Jedi mogą widzieć odległe miejsca i wydarzenia, a także dokonywać rzeczy powszechnie niemożliwych dla przeciętnych istot.
Arnit z Corellii właśnie dolatywał swoim statkiem do ojczystej planety. Corellia -planeta zwana przez mniej rozwinięte rasy po prostu Korelią. Stąd różnice w pisowni. System pięciu zamieszkanych planet jako jeden z pierwszych został członkiem Starej Republiki. Bez żadnych problemów wylądowali w głównym porcie. Mistrz Jedi udał się do władz, w celu w jakim tu przybył. Swojemu młodemu uczniowi pozwolił odwiedzić rodzinę. Chłopak czuł się lekko zdenerwowany. Nie widział swoich bliskich wiele lat. Mieszkali oni w Coronet, stolicy Corelli, leżącej nad złotymi plażami. Miasto dobrze rozwinięte o wysokich budowlach w kształcie słupów. Po kilku minutach dotarł do domostwa, gdzie się urodził. Czuł dziwne podniecenie, zmieszane z obawą. “Mam dziwne przeczucie” - pomyślał. Podszedł do drzwi. Tylko ten kawałek transparistali dzielił go od spotkania z rodziną. Zadzwonił i odczekał chwilę, aż ktoś otworzy. Nagle drzwi się otworzyły. Zdziwiony chłopak na wszelki wypadek chwycił rękojeść miecza świetlnego i trzymał ją w pogotowiu. Wszedł do środka omiatając pokój szybkim spojrzeniem. Nikogo nie było, w całym mieszkaniu panował bardzo wielki nieład. “Co tu się stało?” - pomyślał. Niespodziewanie oblał go strach... oczom jego ukazały się istoty w srebrnych zbrojach. Istoty z jego koszmaru. Chłopak ze zgubnym dla niego gniewem włączył miecz świetlny, który po chwili padł na ziemie wraz z nieprzytomnym Jedi. Stało nad nim trzech mężczyzn odzianych w zbroje z durastali pomieszanej z nieznanymi jeszcze materiałami. Wydawały się trwałe i ciężkie, ale oko może mylić równie dobrze jak słowa. Zbroja istotnie była trwała i prawie niezniszczalna, ale dzięki kilku modyfikacjom nosiło się ją niczym zwykłe ubranie. Jeden z tajemniczych napastników miał podręczny blaster, którym potraktował nie przytomną już ofiarę.
– Zabierzmy go na statek i w drogę. Czekają na nas... - rzekł jeden z napastników.
Wzięli razem bezwładne ciało i ukryli je w zgniatarce śmieci i wyszli wraz z nią udając się w kierunku portu.




Popularne przysłowie głosi, że każdy zrezygnowałby ze wszystkich skarbów w zamian za wszystkie diamenty Arkanii, co dokładnie odzwierciedla powszechne mniemanie o planecie, na której górnicy wydobywają kamienie we wszelkich odmianach i rozmiarach - od malutkich, w sam raz na pierścionek, po gigantyczne, wielkości melona. Arkania stanowi bowiem marzenie jubilera, a to za sprawą zamieszkującej ją humanoidalnej inteligentnej rasy wyróżniającej się mlecznobiałymi oczyma i czteropalczastymi dłońmi o palcach zakończonych pazurami. Rasa ta ma szczególny talent do manipulowania nauką i techniką, a efektem jednej z owych manipulacji są diamenty. Z tej właśnie planety pochodził jeden z największych Mistrzów Jedi - żyjący ponad cztery tysiące lat przed Bitwą o Yavin -Arca Jeth. Oprócz wiedzy i mądrości Mistrza Jedi Arca posiadł do perfekcji opanowaną sztukę wpływania na morale i koordynację każdej armii, znaną jako medytacja bojowa Jedi. Przez wiele lat aktywnie pomagał Republice, na przykład w czasie Wielkiej Rewolty Droidów na Coruscant, a potem powrócił na Arkanię, gdzie zajął się kształceniem przyszłych Rycerzy Jedi. Za najlepsze do tego celu miejsce uznał okolice z dala od najstarszej z kopalń diamentów - uczniowie mieszkali w domu, ale medytowali w jurtach, słuchali nauk przy ognisku i uczyli się ciosów od arkaniańskich smoków, doskonaląc sztukę walki mieczem świetlnym w ćwiczeniach z droidem pojedynkowym. Mistrz Arca wybrał sobie trzech uczniów - braci Ulica i Cay'a Qel Dromów oraz Totta Doneeta z rasy Twi'lek. Najzdolniejszym okazał się Ulic, który, niestety, potem źle skończył.
Gdy wszyscy trzej zostali Rycerzami Jedi, Arca wysłał ich na pierwszą misję - mieli zakończyć wojnę domową szalejącą od lat na planecie Onderon. Jednak w trzy dni po ich odlocie Arca musiał opuścić planetę i pospieszyć im z pomocą, w efekcie której wojna rzeczywiście została zakończona. Mistrz zginął potem podczas wielkiego zebrania Jedi, zabity przez droida bojowego nasłanego przez Krath. Umierając, powiedział Ulicowi, iż odnalazł go wróg znający jedynie ciemność, podczas gdy on zna także światło.
Z tej właśnie planety wracała szczęśliwa kobieta. Otóż udało się dokonać rzeczy dotąd uważanej za trudną, a wręcz za niemożliwą. Okradła arkanian z ich największego skarbu, będącym jednocześnie jednym z najlepszych osiągnięć ich techniki. Mowa tu o diamencie. Jednak nie jest to zwykły diament. Klejnot ten był większy niż inne, o średnicy około 70 centymetrów. To nie wszystkie zalety owego marzenia jubilera. Otóż czystszego i piękniejszego w samej swojej istocie diamentu nie widziała wcześniej galaktyka. Jest to istnie dzieło sztuki. Dziewczyna natomiast pochodziła z planety Coruscant będącej od początku stolicą Republiki. Akinoma Ikiv bo tak brzmiało jej imię była młodą kobietą o jasnej lekko zarumienionej karnacji. Jej oczy koloru czerni kosmosu, dobrze się komponowały z krótkimi czarnymi włosami. Z twarzy wydawała się piękna, bił od niej pewien blask dobra i ciepła, co w połączeniu z jej wybuchowym charakterem dawało niespodziewanie intrygujący rezultat. Cieszyła się z odniesionego sukcesu. Skończyła wklepywać do komputera koordynaty skoku w hiperprzestrzeń i już tylko sekundy dzieliły ją od spokoju. Nagle coś zatrzęsło jej statkiem. “Pościg” - pomyślała lekko zdenerwowana. Rzucając okiem na komputer dostrzegła, że cztery statki klasy Z-95 Łowca Głów szybko podążają jej śladem. Wiedziała, że to dopiero początek i że na pewno już startują kolejne statki z planety. Jej astrometryczny robot klasy R2D4 dał jej wiadomość na którą czekała. Może skakać w hiperprzestrzeń. Jednak najpierw musi coś zrobić z pościgiem. Zrobiła ostrą beczkę myśliwcem do tyłu wsiadając na ogon jednego z ścigających ją statków. Wzięła go na cel i bez żadnego skrupułu odruchowo nacisnęła spust. Zobaczyła jak czerwone promienie jej działek docierają do wroga, wpierw uszkadzając lewe skrzydło, potem działko, a na koniec trafiając w silnik, co spowodowało wielką eksplozję. Niestety dla Akinomy reszta nie spała i strzelała do niej nie zwracając uwagę na śmierć towarzysza. Dziewczyna była doskonałą pilotką, ale nawet jej nie udało się wyminąć wszystkich strzałów. Najpierw kompletnemu zniszczeniu uległ R2D4, a potem jej statek był prawie nieuzbrojony. “Zaryzykuje” - stwierdziła i przesunęła dźwignie napędu nadprzestrzennego. Skoczyła prawie na ślepo...



Tymczasem na Corelli Mistrz Jedi Quell Perr skończył swoje zadanie i udał się do portu na spotkanie ze swoim uczniem. Coś go niepokoiło. Jednak nie wiedział co. Czekał w statku kilka godzin, poważnie się martwiąc. Uczeń spóźniał się już dłuższy czas. Zdecydował się sprawdzić czy nie ma jakiś wiadomości na holonecie. Senat Starej Republiki zlecił kiedyś budowę sieci łączności holograficznej, obejmującej całą zamieszkaną galaktykę, by umożliwić wolny przepływ informacji, bez opóźnień czasowych, między planetami należącymi do Republiki. Do tej pory używano droidów łącznościowych, mogących podróżować w nadprzestrzeni, albo przekaźników laserowych. Te ostatnie jako tanie i wystarczające, są nadal podstawą łączności wewnątrz systemowej lub takiej, która obejmuje systemy sąsiadujące, gdzie opóźnienia wynikające z prędkości rozchodzenia się światła nie są duże. HoloNet używa setek tysięcy nadajniko-odbiorników, tworzących sieć łączności, wykorzystującej znane trasy nadprzestrzenne. Przesyłanie informacji odbywa się za pośrednictwem licznych przekaźników, komputerów i dekoderów, co daje prawie natychmiastową obustronna łączność. Niestety niezbyt zaskoczony znalazł zakodowaną wiadomość o bardzo krótkiej treści : “Twój uczeń nie żyje, wynoś się z Corelli”. Mistrza z podopiecznym zawsze łączyła specyficzna więź, potęgowana przez Moc. Temu też wiedział, że jego Padawan żyje, lecz nie posiadał wiedzy gdzie był i co się z nim stało. Po chwili namysłu zdecydował się powrócić czym prędzej na Coruscant, udać się do Świątyni Jedi w celu poinformowania o zaistniałej sytuacji oraz zasięgnięcia rady co powinien czynić dalej.



Rex był młodym obiecującym padawanem. Ten chłopak pochodził z systemu Corell, zwanego powszechnie corelliańskim. To pięć zamieszkałych planet i bardzo stara stacja zwana Centerpoint. Od dawna krążyły pogłoski, że jest to sztuczny twór, ale ten temat zajmował wyłącznie wąskie grono naukowców. Wszystkich pozostałych interesował handel, przemyt, interesy i olbrzymi przemysł stoczniowy, stanowiący własność Corelian Engineering Corporation, czyli CEC.
Rex siedział teraz w sali treningowej, gdzie wraz z Kalamarianinem Rablanem podwyższali swoje umiejętności władania mieczem świetlnym - ostrzem czystej energii używanej przez Rycerzów Jedi i Sithów. Może on przeciąć prawie wszystko prócz innego miecza. Niestety by posługiwać się nim efektywnie wymagane są lata ćwiczeń. Każdy miecz świetlny jest tworzony jako część treningu Jedi i posiada unikalne elementy konstrukcyjne. Energia miecza świetlnego jest produkowana przez kilka kryształów połączonych ze źródłem mocy umiejscowionej w uchwycie miecza. Skonstruowanie miecza laserowego to jedno z trudniejszych zadań jakie uczeń-jedi musi wykonać podczas treningu. Kiedy sekret budowy zostanie już ujawniony padawanowi, budowa wraz z modyfikacją miecza może zając ponad miesiąc. Pamiętać trzeba jednak, ze doświadczony Jedi w sytuacji kryzysowej potrafi zbudować nowy miecz w zaledwie kilka dni. Miecze Świetlne są na pozór łatwe w budowie. Rękojeść ma zwykle długość od 24-30 cm. To w niej umieszczone są jednostki energetyczne oraz jeden do trzech wielościanowych kryształów Adegańskich. Te wypuszczając ją przez wklęsły dysk na końcu rękojeści jako wąską i stabilną kolorową wiązkę światła i energii o długości około 1 metra. Kiedy są włączane, miecze laserowe syczą uwalnianą energią. Miecz z jednym kryształem ma ustaloną amplitudę i długość ostrza. Jedi którzy posiadają wiele kryształów Adegańskich mogą, poprzez pokręcanie zewnętrznej kontrolki na rękojeści miecza zmieniać amplitudę miecza oraz jego długość. Jako dowód szacunku, wielu młodych Jedi konstruuje swe miecze na wzór mieczy swych mistrzów Chociaż Jedi uczą się walczyć mieczami od wczesnych lat. Są one stworzone domyślnie, aby odbijać strzały z blasterów i innych tego typu zagrożeń. Z powodu wyginięcia Sithów od ponad tysiąclecia, tylko naprawdę zręczny Jedi może zmierzyć się z innym przeciwnikiem uzbrojonym w miecz świetlny. Mimo to młodzi Jedi uczeni są, by ich umysły podczas waki stanowiły jedność z ciałem i Mocą. Tradycyjnie, miecze świetlne o podwójnym ostrzu są używane podczas treningu Jedi, chociaż takich mieczów jest zaledwie kilka, a jeszcze mniej Rycerzy Jedi używa ich do walki. Częściej słyszano o Jedi używających 2 mieczów naraz. Taki przypadek w historii był powiązany z osobą Exara Kuna.
Słychać było tylko charakterystyczny odgłos stykających się mieczy. Rablan był dobrym szermierzem, jednak pod względem umiejętności jego przeciwnik znacznie go przewyższał. Rex wyprowadził swoim błękitnym mieczem świetlnym cięcie z lewej, na co przeciwnik zaskoczył go skutecznym blokiem i natychmiastowym kontratakiem z pół obrotu. Niespodziewający się takiego obrotu walki nie przygotował dobrego bloku i impet ciosu Kalamarianin przewalił go na ziemie. Rablan już zamachiwał się, żeby odebrać mieczem oręż z ręki, gdy Jedi z Corelli, dzięki Mocy, zrobił błyskawiczny odskok. Żółta broń świetlna jego sparing partnera przecięła tylko powietrze. Rex Natychmiast zadał serie ciosów to z lewej to z prawej zmuszając go do totalnej defensywy. Zakończył pojedynek mocny zamachnięciem z lewej, jak uczył go Mistrz Obi-Wan Kenobi, pozbawiając go narzędzia treningu i powalając na ziemie. Zdyszany podniósł Rablana i podziękował za trening.
– Jesteś coraz Lepszy Rex - wydyszał Kalamarianin.
– Dzięki! Jednak do Mistrza Windu czy Yody dużo mi brakuje... - zażartował.
– Chodźmy zobaczyć na sale nr 3, podobno Mistrz Ki-Adi Mundi wraz z Lefem Indun dają pokaz szermierczego kunsztu.
Wstali i praktycznie biegli, żeby się nie spóźnić na pokaz. Chwilkę później dotarli do celu. Ku ich zdumieniu ujrzeli nawet niezły tłum młodych padawanów, a także świeżo upieczonych rycerzy i zaciekawionych pokazem mistrzów. Mistrz Lefem Indun pochodził z Kalabry, planety o umiarkowanym klimacie i słabo rozwiniętym przemyśle, położonej w pobliżu najważniejszych systemów Środkowych Odległych Rubieży. W posługiwaniu się mieczem świetlnym był bardzo dobry. Jednak to jego łączność z Mocą czyniła go wyjątkowym. Potrafił wykorzystywać ją podczas pojedynku. Ki-Adi-Mundi pochodził natomiast z rajskiej planety Cerea. Był także dobrym szermierzem, jednak lepiej sobie radził ze słowami niż z mieczem. Dwaj Jedi stali naprzeciwko siebie z bronią w dłoniach. Jak na zawołanie równocześnie nacisnęli guziki wysuwające ostrza, które wyłoniły się z sykiem. Pokaz się rozpoczął...
Akinoma Ikiv wyskoczyła z nadprzestrzeni w charakterystycznym pseudo-ruchu. “Ciekawe gdzie jestem? ” - zastanawiała się czując wielką ulgę, że nie pojawiła się pośrodku pola asteroidów, gdzie niechybnie by zginęła. Ucieszyła się jak zobaczyła na komputerze napis System Y’toub z planeta Nal Hutta w centrum Nal Hutta jest planetą położoną w centrum Przestrzeni Huttyjskiej, a Nar Shaddaa to jej księżyc, zabudowany wielopoziomowo i zamieniony w wielki port kosmiczny. Bardziej znany był jako Księżyc Przemytników, ponieważ od wielu lat był oazą dla piratów, przemytników, handlarzy bronią i wszelkiego innego śmiecia galaktyki. Dziewczyna nie czekając na nic udała się na Nar Shaddaa, gdzie odda do naprawy statek i pójdzie się odpocząć w jej ulubionej kantynie “Zdechły Vrblther”. Nazwa kantyny pochodzi od humanoidalnych istot polujących na dolnych poziomach księżyca portu, ponieważ uważają je za swoje terytorium. Wylądowała w porcie i zgrabnie posadziła swój statek na zarezerwowanym miejscu. Idąc spotkała Shuba Xar, przyjaciela z przed wielu lat, z którym przeżyła wiele przygód, a który był doskonałym mechanikiem i otworzył tutaj w raju dla tego fachu warsztat, gdzie spokojnie sobie żyje z Danni swoją żoną. Był on człowiekiem średniego wieku, o łysawej głowie i dobrotliwej szczupłej twarzy. Charakterystyczne w jego wyglądzie była blizna pod lewym okiem i brak dwóch przednich zębów, przez co trochę seplenił.
– Jak tam idzie interes? - spytała Akinoma
– Znakomicie... ostatnio mam masę roboty...te silniki z Damorian Manufacturing Corporation ostatnio szwankują... Później pogadamy mam masę roboty...
Kobieta pożegnała się i udała wolnym krokiem do kantyny. Idąc wolnym krokiem spotykała istoty najrozmaitszych ras, od Gamoreanów, przez Drylli po nawet Barabelli. Jednak jej uwagę przykuły dwie istoty, dziwnie wyglądające i jakby się jej przyglądające. Jeden to człowiek z opaską na oczach, ślepiec i jego przewodnik wielki Thrill z sześcioma parami oczów, oraz błękitnej jak morze skórze. Nie myślała, że jest to istotne więc spokojnie weszła do wnętrza kantyny. Od razu na wejściu zaatakowała ją woń różnorakich istot z wielu rejonów galaktyki.
Rozejrzała się spokojnie po całym pomieszczeniu. W lewej części zobaczyła grupę ludzi i Chubbitanów z Arridus palących błyszczostym albo jakąś inną przyprawę, o którą w tym rejonie nie było trudno bo przecież głównymi jej dostawcami tego w galaktyce byli Huttowie. Towarzyszył temu bardzo charakterystyczny zapach, którego chyba przemytniczka nigdy nie zapomni. Byli tam Wookie, ludzie, Selonianie, kilku Dralli, Ugnaut, dwóch Gotalów i wiele innych istot. Zobaczyła swoje znajomego młodego przemytnika Talona Karrde rozgrywającego partie Sabacca z czterema innymi osobami. Gra się w nią elektronicznymi kartami, których wartość zmienia się przypadkowo podczas gry. W talii znajduje się siedemdziesiąt sześć kart w czterech kolorach: szable, flaszki, monety i kije. W każdym z kolorów jest jedenaście kart numerowanych od 1 do 11 oraz cztery funkcyjne od 12 do 15, a są to : Komendant, Pani, Mistrz i As. Jest także szesnaście kart obrazowych. Jeden z graczy, po rozdaniu kart uruchamia wmontowany w stół generator impulsów, powodujący zmiany rozdanych kart. Celem tej gry jest zdobycie dwudziestu trzech punktów, zanim położy się karty na stole. Tylko wtedy przestają zmieniać swoją wartość dzięki polu wygłuszającemu. Osiąga się to blefując, stawiając i wymieniając karty. Są dwa sposoby wygrania: “czysty sabacc”, czyli zebranie dwudziestu trzech punktów w kartach, oraz “zestaw idioty”, składający się z karty “idiota” i dwóch kart, o nominałach dwa i trzy. Niektórzy gracze oszukują za pomocą tzw. Skiftera, czyli karty zmieniającej wartość na znaną graczowi, kiedy przyciśnie on narożnik karty.
Nagły okrzyk Talona dał jej do zrozumienia, że udało mu się ograć przeciwników. Łowca nagród Lotap Kerr z którym grał, podejrzewał oszustwo. Sięgał już po blaster, żeby odzyskać przegrane pieniądze. Ludzie Karrde byli czujni. Z tyłu do niego podchodziło dwóch błękitnoskórych Lowwinów i Wookie imieniem Lelobacc. Lowwini byli zwykłymi pionkami nie wartymi nawet blastera, natomiast Lelobacc, Wookie z Kashyyyk był wartościowym pracownikiem dla Karrde. Był on ochroniarzem przemytnika. Lotap widząc co się szykuje wolał jednak nie ryzykować strzelaniny i załatwić to walką wręcz. Gdy dwaj błękitnoskórzy podeszli do niego od tyłu, on wstał i szybkim ruchem rozbił krzesło na jednym i silnym ciosem powalił drugiego. Niestety z Wookiem tak łatwo nie pójdzie, więc Lotap szybko uciekł z kantyny, wiedząc, że nie ma w tej chwili szans. Akinoma zaśmiała się do siebie na widok starych dobrych znajomych. Idąc w stronę swojego stolika natknęła się na człowieka. Był on bardzo szpetnej urody, z blizną idącą przez lewe oko. Mężczyzna chciał coś do niej powiedzieć, lecz szybko podszedł do niego ciemnoskóry ubrany w szykowny strój, idący razem z najnowszą modą, a na jego plecach ujrzeć można było pelerynę. Podszedł do dziewczyny:
– Witaj Piękna nieznajoma! Ten człowiekiem imieniem Kiran chciał ci postawić Aldeeriańskie Piwo jednak pomyślałem sobie, że nie ma w sobie tyle czaru i taktu co ja więc go odwiodłem od tego pomysłu - rzekł mężczyzna obdarowując ją jednym z swoich najbardziej czarujących uśmiechów.
– Dziękuję! Nie pijam Aldeeriańskiego piwa... może innym razem - próbowała mu dać do zrozumienia, że nie ma ochoty na rozmowę.
– Jednak nalegam... Rozumiem Aldeeriańskie piwo to kiepski trunek... Hmm... Proponuje jakikolwiek trunek sobie życzysz... A do tego mam bardzo ciekawą ofertę, o której chciałbym porozmawiać...
– Dobrze... Skuszę się... - odpowiedziała zaciekawiona Akinoma.
Udali się do jej stolika i usiedli. Dziewczyna zamówiła jeden z najdroższych dostępnych napojów, a mianowicie Marushańskie wino z Kewer. Napój o smaku nie do opisania był gratką dla ludzkiego podniebienia. Akinoma należała do amatorek tego typu napitek, więc ucieszyła się, że mogła znów się napić czegoś lepszego od Corelliańskiego koniaku czy strasznego, obrzydliwego Gamoreańskiego bimbru. Kiedy siedzieli coś przykuło znów jej uwagę. Ponownie ujrzała patrzących na nią : ślepego człowieka i sześciookiego Thrilla. “Co jest? ” - zastanowiła się. Nagle dwie istoty znikły. Wprawiło to w wielkiego osłupienie i zdezorientowana dziewczyna wzięła łyk wina i kontynuowała rozmowę.
– Droga Akinomo... Chciałbym od ciebie odkupić twój nowy skarb. Jaką cenę proponujesz?
– Jaki skarb?? - spytała podejrzliwie dziewczyna.
– No Diament z którym tu przybyłaś... Wiem, że najlepszym przyjacielem dziewczyny jest jej diament, ale bardzo chciałbym Cię odciążyć od tego. Proponuję sto tysięcy...
– Hmm... - zamyśliła się nad ceną która niestety nie była zbyt wysoka, wzięła głęboki wdech - Za mało... przyjaciół tanio nie sprzedam...- dodała uśmiechając się.
– Widzę, że z ciebie twarda negocjatorka... - zaśmiał się - jeden milion, myślę, że to dobra cena...
– Zgadzam się... - ucieszona dziewczyna podała rękę mężczyźnie na znak dobicia interesu i dodała - Spotkajmy się za dwie godziny w hangarze nr 4. Dostaniesz swój skarb.
Mężczyzna uprzejmie z gracją podziękował, dopił Marushańskie Wino i udał się do swojego statku. Dziewczyna po godzinie siedzenia i rozmowie z Talonem udała się do portu, żeby przygotować wszystko do transakcji. Kiedy już docierała do celu zastąpiło jej drogę pięć istot, w tym dwóch ludzi i trzech rosłych Gamoreanów. Zrobiło się jej nie dobrze jak spojrzała na ich obrzydliwe, podobne do świń mordy.
– Podobno masz całkiem ładny klejnot... Daj nam go... teraz - rzekł przywódca grupy najuprzejmiej jak potrafił.
– Nic wam nie dam nerfi odchodzie - odrzekła.
Wyciągnęła blaster i zdążyła wystrzelić w stronę największego Gamoreana, który raniony w pierś padł na ziemie. Silnym uderzeniem nogą w rękę rozbroił ją najbliższy napastnik, o drazu zadając mocny cios w szczękę. Akinoma upadła na kolano i aż jęknęła z bólu. Kiedy podniosła się analizując sytuację i opracowując taktykę walki, dostała kopniakiem w głowę. Upadła nieprzytomna na ziemię. Gdy napastnicy chcieli ją zabrać w kierunku portu na jej statek, żeby dowiedzieć się gdzie ukryła skarb stało się coś dziwnego. Najpierw ujrzeli niskiego człowieka z opaską na oczach, czyli ślepca i dużego, sześciookiego Thrilla. Zdziwienie ich narosło kiedy usłyszeli dobiegający z ich strony szyderczy śmiech. Nagle znikneli, a w miejscu gdzie byli pojawił się leżący człowiek, powoli się podnoszący i stający na dwóch nogach. W jego rękach widniał blaster. Jest to broń ręczna zwana także miotaczem strzelająca wiązką spójnego światła, zwanego po prostu laserem. Tajemniczy mężczyzna odziany w zwykły strój pilota, z długimi czarnymi włosami zaplecionymi z tyłu głowy wystrzelił dwa razy w stronę oprawców kobiety. Strzały, które na pierwszy rzut oka wydawały się niczym, były celne i zabójcze. Przywódca ludzi, z wyrazem wielkiego zdziwienia na twarzy i dwoma dziurami na klatce piersiowej padł na ziemie niczym kłoda. Zdezorientowani pomocnicy bez przywódcy jak bez mózgu nie wiedzieli co mają czynić. Zdecydowali się uciekać. Schował miotacz i wziął nieprzytomną dziewczynę na ręce i udał się w kierunku jej statku. Minęło trochę czasu i Akinoma obudziła się leżąc na koi swojego statku. Wstała, szybko zastanawiając się skąd tu się wzięła. Rozejrzała się i ujrzała siedzącego nieznajomego mężczyznę.
- Kim jesteś?? - spytała i w odpowiedzi usłyszała coś czego chyba w ogóle
się nie spodziewała.
– Nie wiem... Ci ludzie... chcieli coś od Ciebie... Ale poszli, zabrałem Cię tutaj. Proszę zabierz mnie na Coruscant. Muszę się tam pilnie dostać...
– Dziękuje... Mam nie lada szczęście, że mnie uratowałeś. I tak się tam wybieram więc czemu nie... - odpowiedziała lekko się uśmiechając.
– Zostań tu i odpocznij nie wyglądasz najlepiej... Ja przygotuje statek do startu...
Mężczyzna podziękował uprzejmie i położył się na koi. Wydawał się jej znajomy. Jakby gdzieś się z nim spotkała bądź gdzieś go widziała. Wzięła ze skrytki diament z Arkanii umieszczony w wielkim pudle i wyszła przed statek. Niedługo czekała. Po pięciu minutach jej klient pojawił się z walizka, na którą czekała.
– Witaj moja piękna przemytniczko - rzekł bardzo miło - widzę że masz dla mnie prezencik.
– Tak... prezent o jakim królowie z Perolli marzą... Proszę - wręczyła mu ogromną paczkę.
– Uuu... widzę, że swój ciężar ma - otworzył paczkę i oczy mu zabłysły z radości i zdumienia jak ujrzał diament. - Cudowny...
– Cieszę się ze Ci się podoba
– Proszę oto zapłatę... spieszę się nieco. Mam nadzieję że niedługo się spotkamy - rzekł i szybko się oddalił.
Dziewczyna wsiadła do statku i zaczęła przygotowywać go do startu. Statek stojący tuż obok należał do śniadolicego mężczyzny. Udawał się teraz do systemu Rafa, w poszukiwaniu starożytnego skarbu obcej rasy. Jego statek dostał pierwszy pozwolenie na start, a tuż po nim statek Akinomy. Statek mężczyzny to stary corelliański frachtowiec o długości około dwudziestu siedmiu metrów, jednak tak zmodyfikowany, że jedynie z zewnątrz przypomina pierwowzór. Statek ten zwany jest Sokołem Millenium, Sokołem Tysiąclecia lub Tysiącletnim sokołem z powodu błędów w przekładach, wywołanych wielkością języków istniejących w galaktyce. Właścicielem tego statku był Lando Carlissian, młody przemytnik powoli ugruntowujący swoją reputację.
– Powodzenia - rzekł Akinomie z orbity przez komunikator.
– Tobie też rzezimieszku - odpowiedziała żartobliwie i skoczyła w nadprzestrzeń.
Podczas lotu przez hiperprzestrzeń nieznajomy wybawiciel dziewczyny spał. Miał nadzieje, znaleźć odpowiedzi na swoje pytania w snach. Sen pokazał mu obrazy. Był na Coruscant. Tego był pewien, temu chciał bardzo się tam dostać. Szedł długim szarym korytarzem. Patrząc na prawo ujrzał duże trójkątne okna ręki jednego z najlepszych obecnych architektów Tullusa Sulana z Yaga-Minor. Za oknem widać było piękny zachód słońca i ciągły, nieustanny ruch miejski różnorakich statków. Szedł dalej i jego oczom ukazały się wielkie drzwi. Otworzył je i wszedł do środka, gdzie zobaczył wielu ludzi zajmujących się pracą. Wszyscy, gdy go zobaczyli, zaczęli salutować. Zdziwiony, odsalutował i szedł dalej do biura, do którego coś go ciągnęło. Spojrzał do góry i ujrzał napis CORSEC. Co oznacza Coruscant Security. “Czy ja tu pracuje? ” - zastanawiał się. Nagle drzwi się otworzyły i wybiegła kobieta. Tuląc go czule ucałowała go w policzek. Była średniego wzrostu, o włosach spiętych z tyłu. Jej oczy pełne były życia i radości. Można dostrzec także dobrze ukrywany smutek. Widać także było w nich, że darzyła mężczyznę miłością.
– Gdzie byłeś tyle czasu? - spytała dziwiąc się dlaczego tak dziwnie na nią patrzy.
– Kim jesteś? ja nie pamiętam... - próbował coś wydusić.
– Magata... -urwała.
Chciała mu odpowiedz, lecz ledwie usłyszał jedno słowo. Nie wiedział czy to było imię czy coś innego, ale postarał się je zapamiętać. Nagle sceneria jego snu się zmieniła., znalazł się na planecie Roonadan. Zobaczył wejście do jaskini. Przed nim stał karzeł tin-tin. Zaczął do niego mówić wspak:
– idej norcoloh, idej norcoloh, idej norcoloh, idej norcoloh, idej norcoloh.
Nie rozumiał o co mu chodzi. Wszedł do środka, a zanim jakaś postać. Wyglądał na Chandra-Fana. Niewysoki, mniej więcej metrowy, inteligentny, humanoidalny gryzoń o dużych uszach, ciemnych oczach i okrągłych nosach z czterema nozdrzami, porośnięty futrem. Na górze jaskini zobaczył dziurę. Kapały z niej krople tworząc kałuże. Mały stwór podszedł do dziury i powąchał kałuże. Była to krew. Nagle z dziury wypełzł długi stwórz i czterema małymi szczypcami chwycił chandra-fana. Mały gryzoń wijąc się i krzycząc próbował się wyrwać jednak jego oprawca po prostu odgryzł mu głowę i wciągnął do góry. Mężczyzna przerażony odwrócił się i zaczął biec do wyjścia. Zobaczył dwie postacie. Człowieka niskiego wzrostu bez oczu i sześciookiego Thrilla. Przewrócił się i uderzył głową o kamień. Od razu się obudził. Usiadł i popatrzył przed siebie. Dziwne było to, że strasznie bolała go teraz głowa...



W tym samym czasie na nieznanej planecie leżącej w nieznanym systemie. Arnit ocknął się z długiego snu. Jego oczom ukazał się pustynny krajobraz i ku jego przerażeniu farma w oddali. Czuł, że jego koszmar właśnie się sprawdza. Tak jak we śnie podszedł i ujrzał ten sam obraz co wtedy. Wszystko, aż do momentu kiedy chciał włączyć swój miecz świetlny. Tym razem przepełniony czystym gniewem uczynił to. Jego zielone ostrze z sykiem wyłoniło się ze srebrnej rękojeści. Jego matka już w agonii leżała na ziemi. Chłopak już jej nie widział. Nie widział niczego poza trzema napastnikami. Wewnątrz czuł gniew, nienawiść która mu dodawała sił. Jego łączność z Mocą było niewiarygodna. Nic więc dziwnego, że uznawany był za utalentowanego młodego padawana. Dwóch tajemniczych wrogów w srebrnych zbrojach zapaliło miecze świetlne. Z sykiem wyłoniły się purpurowe ostrza. “Kim oni są? ” - zastanawiał się chłopak. Ruszyli do ataku na młodego rycerza. Oboje jednocześnie zadawali ciosy, które on z trudnością parował. Raz z jednej raz z drugiej strony jego miecz blokował ich ataki. W końcu przyszedł czas na kontratak Arnita. Z lewej z pół obrotu wykonał mocne cięcie w stronę lewego przeciwnika. Ten z kolei zablokował je, odsłaniając głowę. Tylko na to czekał chłopak z Corelli. Zamaszyście kopnął go w głowę tyłem buta. Czuł, że aż go noga zabolała bo kopnięciu w twardą zbroję. Drugi wojownik nie czekał na nic i w tym samym czasie zadał cios raniący młodzieńca w bok. Zaklął siarczyście po Corelliańsku i przewrócił się na ziemie. Jego przeciwnik pobiegł za nim chcąc zadać śmiertelny cios. Nagle Arnit wyczuł dziwne uczucie od podchodzącego przeciwnika. Było to uczucie radości i dziwnej satysfakcji. Nadszedł moment znany ze snu kiedy to bestie zabrały się za zwłoki. Krzyk taki sam jak w koszmarze wdarł się w umysł chłopaka przeszywając go na wskroś. Gniew, agresja, te emocje nasiliły się w nim z niewiarygodną siła. Szybko wstał, zablokował dość powolny cios czerwonego miecza świetlnego i z pół obrotu obciął napastnikowi rękę. Krzyknął ten straszliwie bardzo zdezorientowany. Chłopak nie czekał na zaproszenie do zakończenia pojedynku. Podszedł i płynnym ruchem wbił swoje ostrze w jego pierś. Po chwili oddech jego przeciwnika zamarł i leżało tylko martwe ciało. Drugi wojownik zadał cios na który chłopak nie był kompletnie przygotowany. Przejechał mu po oku zadawając straszliwe cierpienie. Padł na ziemie nie wiedząc co czynić i szybko myśląc nad taktyką obronną. Napastnik powoli podchodził i już wznosił swoje ostrze, żeby zadać cios odbierający życie. Jednak łączność jego z Mocą była wielka. Usłyszał w umyśle słowa “Nie ma gniewu... Jest spokój” i dzięki mocy uspokoił się. Wstał i używając mocy odepchnął przeciwnika na odległość trzech, może czterech metrów. Podbiegł do niego i zadał serie cios z lewej, z góry, które jednak skutecznie były zablokowane. “Czy to sith? Czy to sługa ciemnej strony, a może Ciemny Jedi?? ” - zastanawiał się wychodząc z kolejnymi płynnymi ciosami. On już nie kierował swoimi dłońmi. Czyniła to za niego Moc. Kierowała każdym jego ruchem dodając finezji i szybkości. Jego wróg nie wiedział jaką obrać taktykę, ponieważ zaczął się cofać. W końcu wyszedł z pchnięciem do przodu, które zakończyło się dla niego tragicznie. Młody Jedi z Corelli szybkością wzmocnioną przez swojego największego sprzymierzeńca uniknął ciosu i od razu wyszedł z pchnięciem celując w głowę. Ostrze przebiło na wylot hełm z durastali. Rycerz w zbroi padł na ziemie. Tymczasem ich przywódca przyglądał się temu z nieukrywaną radością. “Kim on był? ” - myślał. W tej chwili spojrzał w kierunku, gdzie leżała jego matka. Była martwa, a on jej nie uratował. Nie zdołał. Nie miał sił, żeby zapobiec jej śmierci. Spojrzał na człowieka odzianego w czerwono-biały strój. Strach... Nie wiedział czemu, ale to poczuł jako pierwsze uczucie... Smutek... Gniew... Nienawiść...
– Dobrze... Tak... Czuję twoją nienawiść... pierwszy krok nastąpił... - rzekł i śmiejąc się zniknął.
Zdziwiony chłopak nie wiedział co czynić. Nie mógł go gonić bo nie wiedział gdzie uciekł. “Znajdę Cię” - krzyknął z całych sił i padł na ziemie płacząc. “Co za sens jest być Jedi jeśli nawet własnej rodziny nie mogę ochronić?” - myślał. Ujrzał postać kobiety. Ubrana była w białą suknie. Wydawał mu się piękna, ale czuł, że to tylko iluzja, która rozmyła się po chwili. Nie myślał o tym. Położył się na ziemi i płakał niczym dziecko, a nie dzielny rycerz Jedi...








Planeta Tyranillia leżała daleko w odległych rubieżach. Była ona niezbyt popularna ani znana. Panował klimat umiarkowany. Teren pokryty górami, wielkimi łańcuchami koloru pomarańczowego. Skały pokryte wielki bruzdami wydawały się jakby miały się rozpaść. Na jednej z takich gór były dwie jaskinie. Mężczyzna w czerwono-białej zbroi stał przed jedną z nich. Wchodząc do środka ujrzał szkielety, pozostałości jego poprzedników, którzy tu byli tak jak i on w poszukiwaniu tej wartościowej rzeczy. Zastanawiał się co ich zabiło. “Czy to jakieś monstrum? ” - myślał. Niespodziewanie z sufitu wypełzł straszliwy oślizgły robak z czterema parami szczypc. Zaatakował go. Ten jednak nie przestraszył się potwora. Włączył swój czerwony miecz świetlny i płynnym ruchem wbił w łeb zwierzęciu pozbawiając je życia. “Czy to tylko to? ” - zastanawiał się. Nagle pojawiło się widmo. Nawet teraz ten nieustraszony Sith poczuł wewnątrz uczucie, które mu się nie spodobało. Potem pojawiło się drugie widmo. Stanęły obok siebie, materializując się tworząc postacie dwóch pradawnych sithów. Obydwoje twarze mieli wytatuowane w znaki mówiące każdemu kto spojrzy, że ta istota całkowicie jest oddana ciemnej stronie mocy. Nie chciały go one atakować. Patrzyły na niego... Nagle znowu się stały widmami i zaczęły lecieć w jego kierunku. Weszły w niego. Człowiek w zbroi zaczął się wić i rzucać po całej jaskini broniąc się przed tym co właśnie następowało. Po chwili padł bez ruchu na ziemię. Patrzyła na niego niska postać. Prawdopodobnie Chadra-Fan. Po kilku minutach leżący wstał. Otworzył oczy, które były przepełnione czerwienią. Rycerz w zbroi podszedł do ściany kilka kroków dalej. Włączył miecz świetlny i zaczął ją niszczyć. Po chwili wypadł z dziury w ścianie mały kwadratowy przedmiot. Był to holocron Sith...








(1) 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11


Oceny użytkowników:
Aby wystawić ocenę musisz się zalogować
Wszystkie oceny
Średnia: 7,75
Liczba: 8

Użytkownik Ocena Data
Wim San-Taal 10 2004-07-15 23:53:34
Taag Bha Den Fell 10 2004-07-13 10:11:44
JediAdam 10 2004-06-23 22:47:48
Jagd Fell 10 2004-06-16 17:43:55
Ludwik 10 2004-05-16 15:35:03
Didek 6 2010-02-08 14:16:52
Darth Edziaszka 5 2017-07-03 00:59:48
Aina Nan Kumari 1 2004-06-02 17:47:20

Tagi: Fanfik / opowiadanie (254)

Komentarze (18)

Sorrki nie ten tekst. pomylilam sie. ale też całkiem całkiem...

Michał jesteś wielki!!!!!!! świetny tekst!!!! Przeczytalam wszystkie trzy części. No po prostu boskie...

Niestety w odróżnieniu od poprzednich opinii mnie się ta książka / trudno to nazwac opowiadaniem/ nie podobała. Duże błędy stylistyczne, gramatyczne a nawet ortograficzne /tu moze coś przekłamał komputer/. Np. w 3 zdaniach pod koniec / nie podam str ,bo mam wydruk, a tam jest inna numeracja/ jest 3 x słowo straszliwie /straszliwe cierpienie. krzyczec straszliwie i straszliwe błyskawice mocy/; naduzywane jest słowo postać np "postać kobiety" zamiast kobietę itd. Z otograficznych: "Uderzyła go potwarzy /razem/, Hutt raz pisany z dużej a raz z małej litery, istoty humanoidalne z duzej litery, 'śmiać się w niebogłosy" itp Za dużo różnych postaci o trudnych do zapamietania imionach. Lepiej juz trzeba było zostac przy Monika ,a nie Akinoma, Melisa , Artur, Wafel itd. Co prawda nazwa Hitler raczej by nie przeszła ;)) Zresztą raz występuje jako Relitih.Tekst zaczyna się ciekawie i wciagająco , ale potem "siada" aż do całkiem banalnego zakończenia. Miałm wrazenie że to piszą 2 osoby , a z opinii wyszło że niewielee sie pomyliłm , bo w częsci to różne opisy z encyklopedii. Niestety to widac, bo jest brak spójności stylu. I szczerze mówiac dalej nie wiem "o co tu chodziło". O możliwosc zdobycia holocronów, o umożliwienie narodzin Luka i Lei ? Czyli za wysiłek włożony w ten tekst 4. I koniecznie postaraj się o dobrego korektora. Nie załamuj się tą krytyką myślę, że następne tekty będą lepsze .

niezle
tylko troche za dlugie

daję 9 więcej nie

z czystym sumieniem mogę dać 9

Świetne opowiadanie!!wciąga niesamowicie i nie można się od TEGO oderwać!!daję 10 bo jest tego warte...:D

Świetne opowiadanie, naprawde idealne. NMic dodać nic ująć

Genialne!!! Dużo stron ciekawa fabuła i wszystko genialne. masz to czego nie ma mój klolega. Umiesz uśmiercać postacie pozytywne. Mój kolega z którym pracyje przy FF nie chce słyszeć o uśmierceniu kogokolwiek. CZy to bochater czy po prostu przechodzeń nikt.

Hej, mówicie o tym "książka" - to znaczy że to zostanie wydane "na papierze" ?????

jak na pierwsze opowiadanie całkiem niezłe, czekamy na kolejne Adam!!

Shed: To już będzie elitarna szóstka :P

A odemnie dostajesz 9.. dlaczego? a dlatego ze jesio nie ma kolejnej ksiazeczki na ktora czekam z niecierpliwoscia. Ale co do tego dziela.. mialem zaszczyt byc jednym z recenzentow i naprawde polecam.. swietna ksiazka warta przeczytania. Autor chcial aby kazdy znalazl w niej cos dla siebie.. i moim skromnym zdaniem udalo mu sie to. Fabula jest naprawde genialna...

trudno mi jest zamieszczac tu swoja ocene tej powiesci - gdyz w preciwienstwie do wiekszosci osob odwiedzjacych te strone nie jestem gorliwym znawca swiata SW - ale momo wszystko chcialbym dolozyc swoja garsc dziekciu. Sama ksiazke uwazam za bardzo udany debiut literacki jej najmocniejsza jak dla mnie strona jest fabula i dosc zaskakujace zwroty akcji - ksiazka naprawde wciaga i chce sie poznac dalsze losy bohaterow - to napewno duzy plus. Niestety nie ma rzeczy doskonalych kuleje troszeczke warsztat i odpowiednie wywarzenie proporcji poszczegolnych opisow /byc moze dla wiekszosci znawcow SW niektore rzeczy sa oczywiste.../ czasem jedi za bardzo skupia sie lub zupelnei pomija dosc wazne watki... ale warsztat jak wiadomo mozna zawsze podszkolic co i tak autor udowodnil duzym postepem pomiedzy pierwsza wersja jaka mialem okazjie przeczytac a obecnym ksztaltem ksiazki :) Duzym minusem jest dla mnei tez zakonczenei ksiazki ktore wciaz kojarzy mi sie z wielka produkcja filmowa ktorej pod koniec zdjec konczy sie budzet :( - ksiazka konczy sie dla mnie zbyt dynamicznie zbyt szybko zbyt prosto... mam wrazenie ze na kilku stronach autor zamyka/konczy watki wszystkich bohaterow i kwituje ich przygody kilkoma zdaniami podsumowania - to zdecydowanie za malo - nie do tego nas przyzwyczail w trakcie calej kasiazki by teraz powiedziec: "on umiera ona tez a ten bedzie zyl - koniec gasze swiatlo" - ja chce misternego zakonczenia z zaskakujaca finalowa scena konczaca wielka kosmiczna przygode jediego !! wierze gleboko ze nastepna powiesc nad jaka pracuje Adam wiele 'wyniesie' z doswaidczen autora jakie zdobyl piszac "Upadek..." i bede mogl juz bez przeszkod ocenic ja na 10/10 tyumczasem obecna ksiazke oceniam na 8/10

Przeczytałem początek, i muszę powiedzieć, że zapowiada się nieźle......niedługo przeczytam całość.

Fett - niedługo dołączę do tej elitarnej piątki.....zobaczysz:D

Nie wpisywałem się tutaj ponieważ byłem jednym z "doradców" i recenzentów na żywo tejże książki Adama. Pamiętam jak mi podsyłał kolejne rozdziały a ja po kazdym wysyłałem mu jakies uwagi. Niestety nie miałem czasu przeczytac tego co jest tutaj i tym samym nie wiem na ile Adam zweryfikował treść o moje uwagi. Mimo to bardzo sobie ceniłem prace Adama przede wszystkim za duza oginalność, której niekórym innym fanficom brakuje. Całości sprawy smaczku dodaje pewne ogłoszenie na Allegro jakoby jakiś znajomek Adama chciał sprzedac jego książkę w aukcji...było zabawnie acz nie wiedziałem co sobie o tym mysleć. Adam pisząc tę książke wykazał się wręcz encyklopedyczną dokładnościa w prezentacji postaci, ras, czy planet. Jest to z jednej strony plus, ale i lekki minusik, gdyż w dużej mierze opisy wzięte są prosto z encyklopedii... jednak to tylko taka mała dywersja. generlanie daje 9/10

Muszę pogratulować ci... Tekst świetny, a zwarzając, że to twój pierwszy, to stawiam bez najmniejszych przeciwskazań 10. Tym samy dołączyłeś do grona fanów-pisarzy-amatorów :) Zasilasz grono Miśka, Rickiego, jedI'ego i moje :D Teraz jest nas pięciu :P

Aby dodawać komentarze musisz się zalogować:

Login:
Hasło:
Loading..

Ustawienia


Ustaw kolejność w prawej i lewej sekcji.
Możesz przesuwać elementy również pomiędzy nimi.