Lego Star Wars II: The Original Trilogy

 

Tytuł: LEGO Star Wars II: The Original Trilogy PL Wydawca: Traveller's Tales Wydanie PL: LEM Rok wydania: wrzesień 2006 Oficjalna strona: Strona PL: Typ: zręcznościowa (dla dzieci) Platforma: PS2, PC, Xbox, PSP

Recenzja Shadowa

Dobra, dobra… Więc, drogie Dzieci, proszę podnieść rączki w górę. Kto nadal marzy o tym, żeby bawić się duńskimi klockami od rana do nocy? I najlepiej, aby były to klocki związane z uniwersum Gwiezdnych Wojen? Wszyscy? To wspaniale, bo mam dla Was świetną zabawę…

Nie ukrywajmy – gra Lego SW II: OT jest zręcznościową platformówką skierowaną do dzieci. Producent tego w żadnym wypadku nie ukrywa, umieszczając na pudełku znaczek PEGI 3+. Zaraz odezwą się głosy, że skoro plus to i dla starszych. Racja. Gra sprawia masę radości zarówno najmłodszym, jak i tym dużo starszym (chociażby autorowi tych wypocin). Najlepsze jest to, że gra gwarantuje dobrą zabawę obu pokoleniom w tym samym czasie, jednocześnie. I w tym duża siła gry.

I wszystko to w języku polskim, za co chóralnie dziękujemy polskiemu wydawcy – firmie LEM.

PUDEŁKO…

Niby zwykły DVD Box. Niby nic takiego. Za to jak ładnie prezentuje się na półce. Zwłaszcza, gdy posiada się więcej tytułów związanych z sagą SW. Ucieszy to przede wszystkim każdego maniakalnego kolekcjonera. Nie ukrywam, że ja akurat gry trzymam w szafie i jest mi wszystko jedno jak wyglądają na półce. Jednak świadomość, że pudełko obok jest tak bliźniaczo podobne napawa mnie pewnym optymizmem. Grzbiet jest czarno – żółty, co idealnie komponuje się właśnie z innymi produkcjami na licencji LucasArts (jest tu oczywiście wiele wyjątków, ale uwierzcie, że posiadając chociażby EaW z dodatkiem, wygląda to nieźle). Wyróżnia to Lego SW II, od swej poprzedniczki, u której grzbiet był zwyczajnie brzydki i nijaki. Szkoda, że różni polscy wydawcy gier spod znaku LucasArts nie doszli ze sobą do porozumienia, by wydawać te gry w jakichś jednolitych pudełkach. Przednia okładka stylizowana jest wyraźnie na jeden z pierwszych plakatów reklamujących film New Hope.



Prezentuje się to naprawdę ładnie i ciekawie. Zwłaszcza, gdy wie się, na co zwrócić uwagę. Takie puszczanie oka w stronę fanów bardzo mi się podoba, a dużo jest takich sytuacji przy tej produkcji. Tył pudełka reklamuje i zachwala grę. Jednak to, co tutaj ważne to wymagania sprzętowe. Ale o tym później.

…I JEGO ZAWARTOŚĆ.

Tu raczej skromnie i dość standardowo. Płyta CD z grą i instrukcja, w formie małej książeczki. Żadnych dodatków, materiałów bonusowych, plakatów, siateczek, breloczków, koszulek etc. W skrócie – bieda. Wielu wydawców przyzwyczaiło nas do różnych atrakcji. Nie ma co jednak narzekać. Instrukcja ma 37 stron, z czego AŻ 14 to informacje o twórcach, gwarancji i… miejsce na notatki. Tego zawsze w instrukcji potrzebowałem. Przewodnikiem po książeczce jest C–3PO. Sama treść to też raczej standard – instalacja, sterowanie i z czym się to w ogóle je. Biorąc pod uwagę, że sama gra, jak i instrukcja do niej, skierowane są do młodszych odbiorców powiedziałbym, że wszystko jest tu klarownie i jasno opisane.

WYMAGANIA SPRZĘTOWE…

Nawet te kilka lat temu (gra wyszła pod koniec 2006 roku) wymagania sprzętowe wrażenia nie robiły. Bo procesor o taktowaniu 1 GHz czy pamięć minimum 256 MB to miał chyba każdy. Nawet karta graficzna z 64 MB pamięci i obsługą wszystkich tych śmiesznych funkcji ze słowem „shader” na końcu, wywołuje raczej uśmiech na twarzy niż jęk zawodu, że sobie nie pogramy. Także gra była i jest dostępna dla każdego. Zwracam jednak uwagę, że są to wymagania minimalne. Żeby pograć na wyższych detalach (co ogranicza się do rzucania cieni i wygładzenia niektórych krawędzi) potrzeba sprzętu nieco lepszego, ale w chwili obecnej nie są to wymagania nadzwyczajne. Dla posiadaczy Visty – wymagana klasyfikacja sprzętu dla LEGO SW II to 2.0, zalecana 3.0.

…I JAK SIĘ TO MA DO RZECZYWISTOŚCI.

Wspomniałem wyżej o klasyfikacji sprzętowej. Sam jestem posiadaczem Visty i moja klasyfikacja wynosi 3.2. I jest to laptop (nie, nie chwalę się). Jak wyglądała gra w moim wypadku? Grałem w rozdzielczości 1280 x 720 z włączonymi opcjami dodatkowymi i muszę przyznać, że były momenty, gdy gra zwalniała. Jednak nie było to częste i nie przeszkadzało specjalnie w zabawie. Po wyłączeniu opcji dodatkowych (których jest potężna liczba, bo całe trzy) gra działała płynnie, bez zwolnień, przycinania i innych tego typu niefajnych rzeczy. Dodatkowo grafice tej gry ciężko się zestarzeć. Bo i jak ma się zestarzeć coś, co i tak prezentuje kanciaste klocki?

ROZGRYWKA.

Czyli to, co Ewoki lubią najbardziej. Dostajemy w swoje fanowskie łapki produkt łączący wspomnienia z dzieciństwa i teraźniejsze zainteresowania. Efekt? Piorunujący. Jak tytuł wskazuje, gra opisuje wydarzenia ze Starej Trylogii. Podejście do tematu charakteryzuje się puszczaniem oka do gracza na każdym kroku.

Biorąc pod uwagę to, że w grze nie ma dialogów tylko dziwne pomruki, autorzy gry popisali się świetnym humorem. Najbardziej widać to właśnie w przerywnikach filmowych: zjazd z poziomu więziennego na Gwieździe Śmierci, Vader mówiący Lukowi, że jest jego ojcem, czy Luke – akrobata na skiffie Jabby. To tylko wierzchołek góry lodowej, bo każdy przerywnik ma w sobie coś szczególnego. Duży plus dla autorów za takie podejście do sprawy.
W słuchawkach, tudzież głośnikach przygrywa nam muzyka znana z filmów, więc niczym nie zostaniemy tutaj zaskoczeni.
O co chodzi w grze? O niszczenie i to dosłownie. Oczywiście nie jest to bezmyślne niszczenie, bo ta demolka ma konkretny cel – monety LEGO. Czym więcej, tym lepiej (max w grze to 4 miliony). Zebranie odpowiedniej liczby na każdym poziomie skutkuje uzyskaniem tytułu Prawdziwego Jedi, co znowu powoduje przyznaniem jednego z 99 złotych klocków… Ufff... Dużo tego. A ze zbieraniem tego jest wiele frajdy. Złote klocki to chyba najważniejsza sprawa w grze. Uzbieranie ich 60 sztuk daje możliwość wybudowania portalu do Miasta Lego, natomiast uzbieranie wszystkich 99 klocków skutkuje wybudowaniem fontanny LEGO, która produkuje znaczne ilości monet. Bardzo ważnym aspektem gry jest też znajdowanie mini – zestawów i klocków Mocy. Te pierwsze, w ilości dziesięciu sztuk na poziom (co daje nam łącznie 180 mini – zestawów na grę), zbieramy by wybudować znane ze Starej Trylogii pojazdy. Mamy tu więc i Gwiezdny Niszczyciel, i Sokoła Millenium, i AT – AT i wiele, wiele innych. Odblokowanie wszystkich pojazdów daje nam bonus w postaci pojazdu Boby Fetta – Slave I. Klocki Mocy natomiast odblokowują specjalne umiejętności, za których większość będziemy musieli słono zapłacić. Do wyboru mamy tu np. Chewbaccę niosącego na plecach C-3PO, nietykalność, wykrywacz mini – zestawów oraz mnożniki monet itd. Sporo tego, jeszcze więcej to kosztuje.
Do wyboru mamy 70 postaci. Oczywiście nie od razu. Część musimy kupić, część mamy możliwość odblokowania przechodząc grę w trybie fabularnym, dwie postacie możemy sobie sklecić według własnego uznania. Vader w niewolniczym stroju Leii? Może ktoś chce Durosa w kapeluszu? Do wyboru, do koloru – gra daje setki różnych kombinacji, co niezwykle cieszy zapalonych majsterkowiczów i fanów wszelakich przebieranek. Do tej liczby można dołożyć ponad 50 postaci z pierwszej części gry. Wystarczy mieć save’a z LEGO SW i wykupić odpowiedni bonus. Przyznam szczerze, że zapis z poprzedniej gry mam, na brak monet nie narzekałem, a i tak opcji wykupić nie mogłem. Kilka for internetowych nachalnie chciało pomóc mnie i innym głupcom mego pokroju, aczkolwiek nie przyniosło to żadnych rezultatów. Opcja jednak istnieje i wielu z niej korzystało. Ponoć zabawa Maulem na Gwieździe Śmierci przednia.
Siłą gry jest tryb kooperacji. Kolega/koleżanka (polecam drugą opcję – świętowanie sukcesu przejścia gry z płcią przeciwną ma zupełnie inny wymiar) może dołączyć w każdej chwili. Gra w dwie osoby daje zdecydowanie więcej frajdy i zabawy, niż przechodzenie gry w pojedynkę. Pośmiać się można więcej, zdzielić towarzysza/towarzyszkę, gdy podkrada nam rozsypane monety, herbaty można się wspólnie napić…
Do gry polecam pada. Niby można grać na klawiaturze, niby jest to znośne, jednak mnie nie przekonuje.

PODSUMOWANIE

LEGO Star Wars II: The Original Trilogy grą wybitną nie jest. Jest jednak kolejnym krokiem do rozwoju gier spod znaku LEGO. I to krokiem znaczącym. Na tyle znaczącym, że w zasadzie każdy powinien się z grą zapoznać, a fan Gwiezdnych Wojen wręcz obowiązkowo. Mimo, że gra przeznaczona jest głównie dla dzieci, luźne i humorystyczne podejście do Starej Trylogii sprawia, że gra znajdzie wielu sympatyków również wśród starszych. Chociaż każdy przy grze spędzi więcej lub mniej czasu, mnie osobiście Tryb fabularny i Tryb dowolny dały prawie 30 godzin przyjemnej zabawy. Dużo? Myślę, że dużo, ale z chęcią wrócę jeszcze do świata klocków, jego banalnego humoru i do ulubionych bohaterów przedstawionych tu zupełnie inaczej i niezmiernie sympatycznie.